این فیلم با الهام از شعری سروده «کاسترو آلوز»، فضای سیاسی، فرهنگی و فکری برزیل در اواخر دهه ۱۹۷۰ را به تصویر می‌کشد. داستان حول محور چهار تجسم متمایز از چهره مسیح می‌چرخد: یک مرد سیاه‌پوست، یک سرباز، یک سرخ‌پوست و یک مبارز چریکی. این افراد شجاع که به عنوان پیام‌آوران نابودی در سرزمین‌های بومی شناخته می‌شوند، با حرص و طمع سیری‌ناپذیر و وحشیگری سرکوبگرانه استعمارگران که توسط «جان برامز» (یک استثمارگر خارجی بی‌اخلاق) ترویج می‌شود، شجاعانه مبارزه می‌کنند.

به گفته کارگردان، فیلمی درباره «استعمارگران از دیدگاه استعمارشدگان»؛ این فیلم مجموعه‌ای از رویدادهای غیرمرتبط را در سراسر اروپا و برزیل به تصویر می‌کشد و بر درک زندگی بشر به عنوان تجربه‌هایی شبیه به خلسه تاکید می‌کند و بدین ترتیب دیدگاهی از تاریخ بشر را به عنوان پیوندی از رفتارهای نمادین ارائه می‌دهد.